Homilia sobre o ministério de curação

Sermão do padre Tardif. O sermão do padre Tardif é reproducido aqui textualmente. (junho de 1996)

O ministério de curação está no coração do Evangelho

“Continuando esta noite de evangelização — diz o padre Émilien Tardif —, antes de rezar convosco pelos nossos doentes, eu queria fazer-vos notar como o ministério de curação está no coração do Evangelho. É uma coisa de tanta importância na evangelização que inspira compasión àqueles que sofren. Jesús explica, no Evangelho, o sentido da cura física e o sentido da cura interior.

Quando leemos, no Evangelho segundo são Lucas, como um dia um paralítico foi levado numa pequeña padiola por quatro persoas que o cargavam aos pés de Jesús, e havia demasiado xente na casa, en Cafarnaúm, que tuvieron que subir ao tellado. Con uma audacia e uma fe incríbles, aquelles quatro homes quitaron tellas do tellado e baixaron o paralítico aos pés de Jesús.

O Evangelho nos di que Jesús, vendo a fe daquelles mozos — non a fe do paralítico, porque non se sabe se a tiña, senón a fe dos portadores, daquelles que o levavam aos pés de Jesús — entón el, vendo a fe daquelles homes, dixo ao paralítico: “Os teus pecados che son perdoados.”

Havia alí escribas que començaron a murmurar no seu corazón e a dizer: “Quén é este para perdonar os pecados? Sólo Deus pode perdonar os pecados.” Entón Jesús dixo: “Que é mais fácil: dizer que os teus pecados che son perdonados, ou dizerche: levántate e anda? Pois ben, para que saibades que o Fillho do home ten na terra o poder de perdonar os pecados, Jesús dixo ao paralítico: ‘Eu che ordeno: levántate, colle o teu leito e anda.’ E o paralítico se levantou no mesmo instante. E, tomando o seu leito, foi para casa glorificando a Deus. Aclamemos a palabra de Deus. Aleluia!”

Esta é a explicación de todos os misterios de curación. Jesús no-lo dixo claramente para que os homes saiban que o Fillho do home ten na terra o poder de perdonar os pecados. “Levántate e anda”, e cada vez que Jesús cura un doente, recórda-nos a sua victoria sobre o pecado. Fainos ver a importancia deste ministério de curação no Evangelho, que é un signo da victoria de Jesús sobre o pecado.

O padre Émilien Tardif e os doentes

A importancia da cura física

Se algún día atopades a alguén que ache este ministério de curação, que diga que a cura física non ten importancia, dicídelle, en primeiro lugar, que non entendeu nada do Evangelho, porque Jesús veo a destruír o pecado, e o destrúe perdonando, e destrúe o pecado até nas suas últimas consecuencias. E a doenza é unha consecuencia do pecado orixinal, e a morte é unha consecuencia do pecado orixinal. E são Pablo nos di que a morte entrou no mundo por causa do pecado. É o que leemos no Xénese.

Despois do pecado orixinal, Deus dixo a Adán: “Morrerás de morte.” A morte é un castigo do pecado orixinal, e Jesús ven a liberar o seu pobo do pecado. É o que dixo o ànxel a são Xosé durante o seu soño. Cando são Xosé viu o ànxel que lle falaba do que lle pasaba a María, o ànxel dixo, falando de Jesús, que el había de librar o seu pobo do pecado. E vede como é lóxico. Jesús perdona os pecados e dá un signo do seu poder de perdonar os pecados liberando este paralítico da consecuencia do pecado orixinal. Cando Jesús resucita aos mortos, dá sinais da sua victoria sobre o pecado.

Cando resucita a Lázaro do sepulcro, cando resucita o irmán da viúva de Naím, Jesús dá sinais da sua victoria sobre o pecado. El é o vencedor, mais o gran signo da victoria de Jesús foi a sua propia resurrección. são Pedro nos di, nos Feitos dos Apóstoles: “Deus o resucitou de entre os mortos.” Este foi o gran signo da sua victoria sobre o pecado.

Ele está vivo coma nós

Testemuño, o padre Émilien Tardif

El curoume a fins de xullo de 73

Jesús resucitou para non morrer nunca máis. Está vivo, coma leemos nos Feitos; coma leemos no Apocalipsis, ten nas mans a chave da morte, é el vencedor, está vivo para non morrer nunca máis. Dános a certeza de que todos nós tamén resucitaremos, mais a gran traxedia é que non todos resucitarán para a mesma cousa. Hai quen resucitará, nos di san Pablo, para a sua salvación eterna, e outros resucitarán para a sua condena eterna.

E cando falamos da importancia do ministério de cura, hai que lembrar que a gran cura, a mais importante, a mais urxente, é a cura da alma. E Jesús cúranos do pecado perdonándonos, mais non hai que menospreciar as curas interiores. Son sinais que Jesús dá por todas partes para nos lembrar a sua victoria sobre os pecados. Cada vez que Jesús cura un doente, nos di que a resurrección xa comezou. Lémbranos que resucitou vencedor. Dános a certeza de que algún día resucitaremos.

Irmáns meus, nestas curas físicas, hai xente que non sabe interpretar ben este ministério de cura. Hai outras persoas que dubidan da realidade das curas. Esta tarde temos aquí 18.006 persoas, segundo os responsables do centro. Despois da reunión desta mañá, había un xornalista que me preguntaba se estas curas durarían. Tiña o aire de crer que non durarían. O Señor curoume a fins de xullo de 73 e aínda estou en perfecta saúde.

É curioso ver como hai xente que ten dificultade para aceptar estes sinais que Jesús nos dá, e cada vez que Jesús nos dá sinais así, lémbranos o que dixo aos escribas no Evangelho: “Que os homes saiban que o Fillho do home ten na terra o poder de perdonar os pecados. Levántate e anda.” E Jesús dá sinais así por todo o mundo. Lémbrome que o ano pasado estaba no Perú. Tiñamos unha gran campaña de evanxelización que terminaba no centro deportivo. Había 14.000 persoas. Parecía ao noso centro de aquí.

Tiñamos a misa de clausura, que celebraba o bispo, e había varios sacerdotes que concelebraban a misa. Despois da comuñón, pedíronme que fixera unha oración comunitaria por todos os doentes. Aceptei con pracer. E entón, despois da oración polos doentes, como ocorre a miúdo, recibimos no corazón unha palabra do Señor, unha palabra do seu coñecemento para anunciar algunhas das curas que o Señor está facendo.

Recibín claramente no corazón esta palabra: “Hai aquí alguén que sofre de parálise, que é incapaz de andar, que sente nas pernas un tremor profundo. É o espírito do Deus vivo que te penetra, que te cura, e este calor que sentes no teu corpo é que Jesús te está curando. Pídocho en nome de Jesús: levántate e anda.”

Jesús quere curarte

repetín: “Mais sentes a túa cura, hai que dar un acto de fe. Polo menos, ponte de pé, fai un esforzo. Jesús quere curarte. Sentes a túa cura fisicamente.” Ninguén se movía. E entón comezaba a sentirme incómodo, sobre todo por causa do bispo e dos sacerdotes que estaban alí. Dicíame que dirían que son un mentiroso. E dicíalle ao Señor no meu corazón: “Mais, Señor, fasme dicir algo e non pasa nada. Non me deixes só.” Eu, para saír do apuro, pedín que seguísemos rezando.

“Cando te deas conta da túa cura, contaraa.” E seguimos rezando. E recibía outra palabra do Señor moi clara, que era esta: “Hai aquí alguén que era moi xordo e que se está curando.” Dixen: “Ti, polo menos, dásche conta da túa cura: non oías nada e, agora, oesme moi ben. Pídocho, para a gloria de Deus, ponte de pé, identifícate, dá gloria a Deus.” E nese momento, un home que estaba alí, diante, levantouse de pé e, ao levantarse, comezou a andar.

A súa dona, que estaba detrás del, berrou: “Ah! mais estaba paralizado, era el o paralítico, mais estaba xordo.” El era xordo, e eu dicíalle: “En nome de Jesús, levántate e anda.” Non oía nada, mais a súa cura continuaba, continuaba, e chegou até os oídos, e o Señor curouno.

Entón veu dar o seu testemuño. Choraba de alegría. Colleu o micrófono e contounos que padecera unha hemiplexia moi forte. A mesma hemiplexia paralizárano e causáranlle esta xordera. E o Señor acababa de curalo. Cando terminou o seu testemuño, eu colleu o micrófono e dixen: “Señor, a próxima vez cura os oídos primeiro e as pernas despois.” Non sempre temos a resposta de inmediato. Hai persoas que reciben unha cura do Señor e non poden testificar de inmediato. A miúdo tamén hai curas que se fan aos poucos. Coñezo unha muller en Suíza que tiña un cancro xeneralizado. Estaba na eucaristía para os doentes, na igrexa do Sagrado Corazón en Sion.

Faraste unha radiografía, darás testemuño despois.

O padre Émilien entre a multura

E eu recibira unha palabra do Señor de que alguén que padecía dun cancro xeneralizado se estaba curando. E dixenlle: “Darás testemuño nun mes, cando o teu cancro estea perfectamente curado. Faraste unha radiografía e darás testemuño despois.” E esta señora estaba alí. Alguén lle dixo: “Es ti.” Ela di no seu testemuño que estaba fervendo de calor, que lle entrara un calor por todo o seu organismo e que estaba moi nerviosa, mais non veu testificar. Esperou, e o Señor curouna aos poucos.

Ao cabo dun mes, fixo todos os seus exames e as súas radiografías, e estaba perfectamente curada do seu cancro xeneralizado. Publicou o seu testemuño na revista Feu et Lumière, que publica a comunidade do León de Judá. Aínda un fermoso testemuño, e ela cóntanos como o Señor a curou aos poucos. A miúdo, ao longo do mes, sentía no seu corpo un calor que a invadía. De súpeto eran ondas de calor que o Señor lle daba e a curaba aos poucos. E ao cabo dun mes estaba perfectamente curada, e aínda dá testemuño.

Mais creo, irmáns meus, que todos estes sinais deben nos lembrar que, cando Jesús cura doentes, lémbranos que está vivo. Lémbranos que está presente na súa Igrexa. Hai xente que quixera, pois, explicar as curas do Señor e dicir que é psicolóxico, que é o impacto da multura. Hai quen quixera atopar unha explicación a unha cura para non aceptar crer que é Jesús quen actúa, porque iso os pon nerviosos, cansaos pensar que Jesús está alí, presente no medio de nós e que está vivo.

Mais cando Jesús nos devolve a fe, cando o Señor ven a fortalecer a nosa fe, en lugar de estar nerviosos cando hai curas, nós enchémonos de alegría, celebramos a victoria de Jesús resucitado que hoxe cura o seu pobo, que perdona os pecados do seu pobo, que o libera. É a alegría que o Señor quere darnos esta noite.

Ela dixo: “Oio.”

Contóvoslle outro testemuño para aqueles que aínda precisan testemuños, e despois imos rezar xuntos polos doentes. Ás veces hai curas moi sorprendentes. O ano pasado predicaba en México. Tiñamos unha multura de 8.000 persoas que seguían o retiro. Había moita fe, moita fe tamén na asemblea.

Durante o ministério de cura, o Señor dábame unha palabra no meu corazón, que era esta: “Hai aquí alguén que é xordo do oído esquerdo, era xordo do oído esquerdo e o Señor acaba de te curar, e facía 15 anos que eras xordo. Dáte conta de que oes do teu oído esquerdo, e gustaríame que te identifiques na multura, que deas gloria a Deus, porque es consciente da túa cura.” E nese momento, unha señora levantouse de pé. Estaba chea de alegría.

Veu de inmediato ao fronte e contounos no micrófono que era xorda desde facía 15 anos, porque a operaran do oído esquerdo. Tiña unha infección moi profunda e dixonos: “O médico quitoume o tímpano e os osiños, o oído interior, e díxome que nunca máis podería oír deste oído.” E dixo: “Durante a oración, oín un ruído moi forte e comecei a oír deste oído.” Como acababa de dicirnos que o seu oído esquerdo estaba baleiro, eu duondei un pouco.

Dixenme: “Quizais oia do oído dereito e crea que é o esquerdo.” Estaba realmente incómodo cando me dixo que o médico lle quitara o tímpano, os osiños, o oído interior. Dixenlle: “Se quere, cando chegue á casa, en Irapuato, vaia ver ao seu médico para facerse un exame e saber exactamente o que pasa.” E foi ver ao seu médico e dixolle: “O Señor curou o meu oído esquerdo.” El dixolle: “É imposible, o teu oído está baleiro.” Ela dixo: “Oio.” E o médico foi buscar os seus instrumentos e pasoulle un exame.

Para a súa gran sorpresa, cos seus instrumentos descubriu que Cédia Covaro oía ao 95 % co seu oído baleiro e que, co oído que está ben, oía ao 90 %. Entón pregunteille: “Que che dixo o teu médico?” É un médico moi cristiano. Ela dixo: “Non dixo nada, comezou a chorar.”

Non hai cousas imposibles

Ir. Claire, unha amiga do padre Émilien Tardif

De verdade, o Señor lémbranos hoxe o que o anxo dixo a María por Deus: “Non hai cousas imposibles, non existen cousas imposibles.” Non o comprendemos. Varios médicos foron examinar a Cédia Covaro, en Irapuato, e ninguén aínda pode explicar como é que el oía do oído esquerdo cunha capacidade de audición ao 95 %. Non o comprendemos, non temos explicación, mais o que sabemos é que el oí.

E creo que o Señor, nun mundo onde a fe está baixando, onde o materialismo invade os nosos pobos, o Señor ven a sacudirnos e a lembrarnos que el é o mestre do imposible. Repítenos: “Dígocho que se cres, verás a gloria de Deus.” E vemos a gloria de Deus brillar por todo o mundo neste renacemento espiritual que vive a Igrexa enteira. Irmáns meus, creo que debemos vivir na acción de gracias.

Por este renacemento no Espíritu Santo que vivimos na Igrexa, por este renacemento dos carismas que chegan cunha profusión extraordinaria, pola construción da Igrexa, pola construción da comunidade cristiá. De verdade, Jesús está vivo e todos somos testigos. Cando vemos curas interiores, curas físicas, liberacións, reconciliacións como a desta parella de anciãos que celebraba as súas vodas de ouro. Pedíronlle ao señor, no banquete, á noite, alá en Santo Domingo, que nos dixese algo. Nunca falara no micrófono. Estaba moi nervioso.

Era no campo. Dixéronlle: “Vas dicir algo despois da cea.” Despois do banquete, foi ao micrófono e dixo: “Vou dicirvos algo. Cando me casei, eu quería tanto á miña muller que tiña ganas de comela. Agora, ás veces pregúntome por que non a comín.” Entón, el tamén precisaba unha reconciliación. Todos precisamos cura interior e reconciliación.

nne, o Señor libéra, o Señor cura. Líbranos do alcohol, líbranos da droga, como o vimos esta tarde. Era tan fermoso ese testigo. O Señor cura os corazóns feridos. Non cura a todos os doentes, sexamos claros niso.

É o misterio do amor de Deus

Ministério do Amor de Deus

Outro xornalista dicíame hai un momento: “Eu atopo que é unha inxustiza, porque hai doentes que curan e outros que están alí e non curan.” Atopaba que era unha inxustiza. Entón dixenlle: “Co teu argumento, habería que pechar todos os nosos hospitais, porque hai doentes que saen curados e outros que saen no seu féretro. Entón, co teu argumento, habería que pechar os hospitais: é unha inxustiza os nosos hospitais, non todos saen con saúde.” Vedes, é o misterio do amor de Deus que hai que aceptar.

O Señor cura a algúns doentes, dá sinais ao seu pobo da súa presenza, da súa victoria sobre o pecado, dá sinais da súa Resurrección e, a outros doentes, non lles dá a cura que esperaban, mais dálles algo mellor. Quizais sexa unha cura interior, quizais unha cura espiritual, un renacemento na súa vida espiritual, quizais. O Señor quere darche a gran cura, que é a vida eterna, onde xa non hai morte, onde xa non hai loito, onde xa non hai sufrimento. Quizais é iso o que o Señor quere darche.

Hai que aceptar ben os seus agasallos. Quizais quere darche o ceo, mais o problema é que todo o mundo quere ir ao ceo, mais ninguén quere morrer. Non é así? Pois ese é o problema: todo o mundo quere ir ao ceo, mais ninguén quere morrer. Esta noite rezaremos e pediremos a Jesús que cure a moitos doentes.

E aos que non curará, porque o seu plan de amor é diferente para cada un de nós, pedirémoslle que lles dea a forza para que poidan vivir a súa doenza sen desanimarse nunca, ofrecendo os seus sufrimentos, uníndoos aos sufrimentos de Jesús no Calvario, para dar aos seus sufrimentos un valor de redención, para completar no noso corpo o que falta á paixón de Cristo, nos di san Pablo. Hai que conservar o sentido do valor do sufrimento e do valor da cura como signo da victoria de Jesús sobre o pecado orixinal.

Extraído do pequeno libro: O gran sermón do padre Émilien Tardif: un santo que fai milagres, por Pierre Nadeau, Primo Éditions, 1996