O padre Jorge Bravo

O padre Jorge Bravo foi um homem extraordinário que viveu na pobreza espiritual e soube ofrendar a sua vida como os grandes Santos, viviendo numa humildad absoluta, coração sensível e silencioso, com uma fe profunda que se podía apreciar a simple vista e com una grande devoción à contemplación. Recordo as suas homilías cargadas de muita espiritualidad e com um sentimiento poucas veces visto, já que com o solo hecho de ler o evangelio entraba como num êxtasis e irrompía num pranto como se sentisse que o próprio Deus estava presente. Que devoción, que entrega, e grande privilégio poder ter contado com este grande sacerdote, o qual passou fazendo o bem!

Como contemplativo que foi, dizía-nos: “Só um coração contemplativo pode ser um coração transformado; só um coração contemplativo e transformado pode ser um coração que evangeliza e proclama com a força do Espírito a boa nova de Cristo vivo e ressucitado”. Transformación e evangelización sem contemplación são impossíveis; poderá haver aparencias, disfrazes e palavreria, tal vez também um derroche de organización e de actividades, mas nunca um testimonio de um coração que anuncia o que viu e oiu, tocado e contemplado do verbo da vida.

A contemplación é a fonte, o alimento, o ganho da transformación que evangeliza. O que era desde o princípio, o que temos oído, o que temos visto com os nossos olhos, o que contemplamos e tocamos com as nossas manos, referido ao verbo da vida, é o que anunciamos a fim de que vivais en comunion con nós.

Há uns versos que tive o privilégio de musicalizar, escritos pelo Padre Jorge Bravo, que dizem: “A minha casa de oración é o meu coração, a minha casa de oración são as minhas chagas, a minha casa de oración é o meu espíritu, entra em mim, entra no meu coração, entra em mim, entra nas minhas chagas, entra no meu espíritu”. Como podem ver, é un invito à contemplación. Há outros poemas do Padre que dizem: “Senhor, quando Tu quieras, calmadamente vem, toca a porta e llama e contigo me iré”, um coração em total abandono à vontade do Pai.

O Padre Jorge também nos dizía que a vida é uma ponte que temos que cruzar para chegar à presencia de Deus, e nos enseñaba a não ficar na ponte, senão a seguir com o amado do nosso coração, confiados e esperanzados, porque Deus está con nós, com um coração contrito e humillado e em total abandono ao Pai.

Há muitas coisas que nos podem distraer no caminho, mas si perseveramos e não nos deixamos confundir chegaremos a essa plenitud que Jesús nos tem reservada, entraremos no seu quarto e o adoraremos por toda a eternidad. Estoy plenamente seguro de que o Padre Jorge está vivendo essa gracia, porque “Bienaventurados los que tienen espíritu de pobre, porque de ellos es el reino de los cielos”.

Escrito por: Nelson Morales

Comunidad Siervos de Cristo Vivo